Tuesday, 1 April 2014

Up Voajoge: November-December 2013


Hallo allemaal!

Zoals jullie misschien al gemerkt hebben, deze nieuwsbrief gaat over twee maanden in plaats van één. De voornaamste reden hiervoor is dat ik niet veel gereisd heb in België en de dingen die ik in die maanden gedaan heb waren min of meer hetzelfde, dus het is efficiënter om de nieuwsbrieven van deze maanden samen te voegen. Ook geen foto's deze keer. Hoewel Leuven een prachtige stad is met veel charme, ben ik niet geneigd om er foto's van te nemen gezien ik er heel mijn leven gewoond heb. Zoals gezegd in de vorige nieuwsbrief, de 1ste november zijn Mi. en ik veilig aangekomen in België. Hij zette me af in Leuven, waar ik voor het merendeel van de tijd ben gebleven tijdens die periode. Ik heb wat ervaring opgedaan in de sociale sector en heb wat nieuwe dingen geleerd, die ik met jullie zal delen op de volgende pagina’s. :)

Hi all!

As you may have noticed, this newsletter will be about two months instead of one. The main reason is because I didn’t travel that much in Belgium and the things I did in those two months were more or less the same, so it would be more efficient to merge the newsletters for these months. Also no pictures this time. Although Leuven is a magnificent city with lots of charm, I don't feel the urge to take pictures from it because I've lived there my entire life. As said in the previous newsletter, on the 1st of November Mi. and I arrived safely in Belgium. He dropped me off in Leuven, where I stayed for most of the time during that period. I got some experience in the social sector and learned some new stuff, which I’ll share with you on the following pages. :)

Reis / Travels

In België heb ik niet zoveel gereisd. Er was bitter weinig zon tijdens deze maanden en dat heeft me binnen gehouden. Ik heb Gent en Antwerpen van tijd tot tijd bezocht, maar dat is het dan ook. Ik ben niet naar een ander land gegaan ofzo.

In Belgium I didn’t travel that much. There wasn’t much sun during these months and that tends to keep me inside. I visited Gent and Antwerp from time to time, but that’s about it. I didn’t go to another country.

Motivaties / Motivations

De voornaamste reden waarom ik naar België ben terug gekomen, was om er de feestdagen door te brengen met vrienden en familie. Ik had de mooie opportuniteit om met de auto mee te gaan met Mi. regelrecht naar België, dus dat aanbod heb ik graag aangenomen en ben meegegaan. Het was super om al mijn vrienden en familie terug te zien. Zeker van genoten! :)

The main reason why I returned to Belgium, was to spend the holidays with my friends and family. I had the rare opportunity to go with Mi. by car straight to Belgium, so I gladly accepted that offer and went with him. It was lovely to see all my friends again and family. Certainly enjoyed it! :)

Een tweede reden was om mijn strategie eens te herbekijken voor wanneer ik terug naar het zuiden zou gaan op zoek naar een locatie. Ik heb nu een deel van het noorden en centrum van Portugal gezien. Het zuiden van Portugal wordt de volgende bestemming. Bekend voor het goede klimaat ben ik er heel nieuwsgierig naar. Wanneer het op transportatie aankomt heb ik geluk. Een goede vriendin van me, M., gaat ook naar het zuiden van Portugal en heeft een busje. Ik ga met haar mee.

A second reason was to review my strategy for when I return to the south again in search for a location. I did see a part of the north and center of Portugal by now. The south of Portugal is the next destination. Known for its good climate I’m quite curious about it. When it comes to transportation I’m lucky. A good friend of mine, M., is going to the south of Portugal as well and has a van. I’m going with her.

Een derde reden was het leeraspect. Iets dat is echt miste tijdens het reizen was het leren van dingen op een meer theoretisch niveau. Ik heb het merendeel geleerd in de laatste maanden door het direct in de praktijk uit te voeren. Achter een bureau zitten en onderzoek doen over dingen is iets wat ik veel gedaan heb tijdens mijn tijd in België.

A third reason was the learning aspect. Something that I really missed while traveling was learning stuff on a more theoretical level. I’ve learned a lot in the last few months mainly on a practical, hands-on level. Sitting behind a desk and doing research about things is something I did a lot during my time in Belgium.

Deze maand ervaren! / Experienced this month!

Dus, Mi. en ik kwamen aan in België op de eerste november. Hij zette me af in Leuven en hij ging naar Antwerpen. Hij zou voor een maand in Antwerpen blijven vooraleer terug te gaan naar Portugal. Ik besloot om langer te blijven. Dank u voor de autorit, Michael! Werd enorm geapprecieerd! :) Ik moest de laatste 15 minuten wandelen naar mijn ouders thuis. Zo makkelijk vergeleken met de lange wandelingen die ik voorheen had gedaan. Ik had mijn ouders niet gezegd dat ik naar huis kwam, bij wijze van verrassing, en dat was het zeker waard. De uitdrukking op mijn vader's gezicht was goud waard toen hij de deur opende. Hetzelfde voor mijn moeder toen ze zich omdraaide en ik achter haar stond. Één van de eerste dingen die ik gedaan heb nadat ik mijn spullen had weggezet, was een heerlijk, warm bad pakken. Dat is iets dat ik niet heb gehad in die drie maanden in het buitenland. Je apprecieert kleine dingen als deze veel meer wanneer je ze niet gehad hebt voor een tijd.

So, Mi. and I arrived the first of November in Belgium. He dropped me off in Leuven and went to Antwerp. He would stay in Antwerp for about a month before returning to Portugal. I decided to stay longer. Thanks for the car ride, Michael! really appreciate it! :) I had to walk the last 15 minutes to my parents place. So easy compared to the long walks I had to do previously. I didn’t tell my parents that I was coming home, kept it as a surprise, and it was well worth it. The look on my dad’s face was priceless when he opened the door. The same for my mother when she turned around and I was standing behind her. One of the first things I did when I had put all my stuff away was taking a nice hot bath. That is something that I didn’t have in those three months abroad. You really appreciate little things like this way more when you didn’t have them for a while.

De weken nadien had ik wat tijd nodig voor mezelf. Altijd omringd zijn door mensen is iets waar ik enorm van genoten heb, maar soms miste ik de momenten waarop ik op mezelf kon zijn voor een langere tijd. De eerste weken na mijn aankomst zat ik meestal binnen, bij te lezen over dingen en op mezelf te wezen meest van de tijd. Ik had het echt nodig.

The weeks after that I needed some quiet time. Always being surrounded by people is something I enjoyed I lot, but I sometimes missed the moments where I could be on my own for a longer time. The first weeks after my arrival I mostly sat inside, reading up on stuff and being on my own for most of the time. I really needed that.

Na deze periode begon ik me weer wat socialer te gedragen door vrienden en familie te bezoeken. Ik ben ook begonnen met wat vrijwilligerswerk te doen. Ik begon met te werken in de daklozenopvang. Dit betekent daar blijven voor een nacht om zeker te zijn dat alles er verloopt zoals het hoort. Daarnaast heb ik ook als vrijwilliger gewerkt voor nog een paar andere organisaties. Hierbij moest ik boodschappen doen voor mensen die dat niet meer zelf konden doen, bij mensen blijven zodat ze wat gezelschap hadden en soms een nachtshift doen voor de mensen die 's nachts hulp nodig hadden.

After this period I started to become more social again, visiting friends and family. I also started to do some volunteering work. I started to work in the shelter for the homeless. This means staying there for the night to make sure that everything goes well. Apart from that I also worked as a volunteer for a couple of other organisations. Here I had to get the groceries for people who couldn’t do that for themselves, stay with some people so they had some company and sometimes do night shifts for the people that needed some help at night.

Heel interessante ervaring. De eerste nachten waren mentaal zeker de zwaarste en lieten een diepe indruk op me na. Hiermee bedoel ik niet de nachten in de daklozenopvang. Deze ben ik al gewend omdat ik dit ook vorig jaar heb gedaan. Nee, het waren de nachten wanneer ik bij mensen thuis moest blijven om hen door de nacht te helpen. Mijn eerste cliënt was iemand die een spierziekte had. Hij kon alleen zijn armen en benen wat bewegen. Praten was heel moeilijk en heel moeilijk te verstaan. Tijdens de eerste nacht moest ik om de paar uur opstaan om hem van zijn ene zij op zijn andere te draaien. Hem iets te drinken geven en de verwarming harder of zachter zetten, hoorde ook bij de routine. Het fysieke werk zelf was niet al te zwaar, maar de combinatie van het in de nacht te zijn, om de paar uur te moeten opstaan, niet in slaap te vallen omdat je verwacht elk moment gewekt te worden en hopen dat je alles correct verstaat zodat je niets verkeerd doet, waren zeker een grote uitdaging voor me. Als de families er niet waren geweest met hun dankbaarheid omdat ik dit aan het doen was zodat ze een goede nachtrust hadden, zou ik dit zeker niet meer dan een paar keer gekund hebben. Dank u voor het ondersteunen en om in me te geloven! Het heeft alle verschil gemaakt! :)

Very interesting experience to say the least. The first nights were certainly mentally the heaviest and made a deep impression on me. With this I don’t mean the nights at the homeless shelter. I’m already used to these because I also did this last year. No, it were the nights when I had to stay at peoples homes to help them through the night. My first client was someone who had a muscle disease. He could only move his arms and legs a bit. Talking was very difficult and very difficult to understand. During the first night I had to get up every couple of hours to turn him from the side he was laying on to the other. Giving him something to drink and turning the heater up or down was also part of the routine. The physical work itself wasn't too heavy, but the combination of it being at night, having to wake up every couple of hours, not falling asleep because you expect to be woken up every moment and hoping you could understand everything correctly so you wouldn't do anything wrong, certainly were a big challenge for me. If it weren't for the families who were so grateful that I was doing this so they could get a good night sleep I would 've certainly not be able to do this for more than a couple of times. Thank you for the support and believing in me! It made all the difference! :)

Naast het vrijwilligen in deze organisaties heb ik ook veel staff- en poi spinnen zitten oefenen in deze periode. Ik had een eerste lichtshow! Ik was een online vraag tegengekomen voor een lichtshow voor een evenement niet zo ver van Leuven, dus ik besloot om ze een mailtje te sturen. Ze kenden het concept van poi- en staff spinnen niet en waren er heel enthousiast over. Ze zeiden dat ik dit mocht doen op hun evenement! Ik had een choreographie gemaakt, wat heel leuk was om te doen. Ik koos twee liedjes hiervoor waarvan je de link kan vinden op het einde van de nieuwsbrief. De show doen was een geweldige ervaring en ik hoop er meer van te doen in de toekomst!

Apart from volunteering for these organisations I also practised a lot with my staff and poi in this period. I had my first light show coming up! I came across an online request for a light show for an event not too far from Leuven, so I decided to send them an e-mail. They didn't know the concept of poi and staff spinning and were very excited about it. They said I could do it at their event! I made a choreography, which was really fun to do. I chose two songs for this which you can find a link to at the end of this newsletter. Doing the show was a great experience and I hope to do more of them in the future!

De rest van mijn vrije tijd spendeerde ik aan nieuwe dingen leren. Ik gebruikte hier voornamelijk een website voor Memrise genaamd. Deze maanden heb ik deze gebruikt om alle landen van de wereld te memorizeren, inclusief de hoofdsteden en vlaggen van die van Europa. De reden waarom ik dit aan het doen was is omdat ik tijdens mijn verblijf in Santiago de Compostela een kerel had ontmoet die van Honduras was. Ik had absoluut geen idee waar dat lag. Het maakte me bewust dat op zijn minst weten waar een land ligt waar een persoon vandaan komt wel een goede skill is om te hebben. Je zou verrast zijn hoe makkelijk het is om dingen als dit te memorizeren met een goede website!
Daarnaast heb ik ook de regio's van sommige landen in Europa gememorizeerd, zoals die van Frankrijk, Portugal, Spanje en Ierland. Die van Portugal had ik al gememorizeerd toen ik nog in Tribodar was. Was heel handig om met deze kennis te liften!
Ik heb ook geleerd over de primaire, secundaire en tertiaire kleuren samen met vele andere kleuren van het RGB (Rood-Groen-Blauw) model. Ik vroeg me af of het mijn perceptie van de wereld zou veranderen. In zekere zin wel, want ik kan nu een kleur bekijken en ze veel accurater labelen dan voordien. Wanneer ik over een kleur lees, zie ik ze ook accurater in gedachte.
Vitaminen en mineralen waren ook iets waar ik veel over heb gelezen tijdens deze maanden. Heel interessant! Ik geloof dat het ongelooflijk belangrijk is om over voeding en diens voedingswaarde in het algemeen bij te lezen, gezien we in contant komen met voeding op dagdagelijkse basis. Het is ongelooflijk hoe weinig we weten over zoiets belangrijks!

The rest of my free time I spent on learning new stuff. I mainly used a website for this called Memrise. These months I've used it to memorize all the countries of the world, including the capital cities and their flags for those of Europe. The reason why I was doing this is because during my stay in Santiago de Compostela I met a guy who was from Honduras. I had absolutely no clue where that was. It made me become aware that at least knowing where the country lies where a person is from is a good skill to have. You would be surprised how easy it is to memorize things like these with a good website!
Apart from that I also memorized the regions of some of the countries in Europe, like those of France, Portugal, Spain and Ireland. Those of Portugal I already memorized when I was still in Tribodar. Became really handy when I was hitch-hiking there!
I also learned about the primary, secondary, tertiary colors along with many more from the RGB (Red-Green-Blue) model. I wondered if it would change my perception on the world. In a way it did, because I can now see a color and label it more accurately than before. When reading about a color I can also see it more accurately in my mind.
Vitamins and minerals were also something that I read a lot about during these months. Really interesting! I believe it's incredibly important to read up about food and its nutritional value in general because we get into contact with food on a daily basis. It's unbelievable how little we know about something so important!

Terug in Leuven zijnde, was een regelmatig bezoek aan de Ierse pub natuurlijk deel van die twee maanden. Ik ben geen grote fan van uitgaan met een grote groep, veel bier drinken en op een plaats zijn met luide muziek. Ik verkies eerder het tegenovergestelde. Samenkomen met één of twee vrienden, naar een gezellige plaats gaan, wat thee of water drinken en in diepte praten over vanalle onderwerpen. Ik had geluk want ik heb iemand ontmoet tijdens deze periode die dit ook graag deed. Ze had filosofie en psychologie gestudeerd, twee onderwerpen waar ik echt graag over praat, dus die avonden in de pub werden heel interessant (Dank u H.!).

Back in Leuven a regular visit to the Irish pub was of course included in these months. I'm not a big fan of going out with a big group, drinking lots of beer and being in a place with loud music. I prefer the opposite. Meeting up with one or two friends, go to a cosy place, drink some water or tea and talk in depth about all kinds of topics. I was in luck because I met someone during this period who was right up for this. She had studied philosophy and psychology, two topics I love to talk about, so those evenings spent in the pub became very interesting (Thanks H.!).

Tenslotte heb ik ook wat tijd gespendeerd aan het bekijken van een animé (Japanse cartoon) serie, Mushi-Shi genaamd, dat ik heb leen kennen via een goede vriendin van mij (Dank u N.!). Ik heb nauwelijks films of series gekeken in het voorbije jaar en dit was iets waar ik echt van genoten heb. Ik zou Mushi-Shi aan iedereen aanraden die een beetje van fantasie houdt. Ik vond het heel origineel en creatief!

Finally I also spent some time on watching an anime (Japanese cartoon) serie called Mushi-Shi introduced to me by a good friend of mine (Thanks N.!). I rarely watched movies or series in the last year and this was something I really enjoyed. I would recommend Mushi-Shi to anyone who likes a bit of fantasy. I found it very original and creative!

Nagedachtes / Afterthoughts

Het was niet gepland om terug naar België te komen, normaal gezien zou ik in Portugal gebleven zijn tot na de winter, maar alle dingen die ik hier geleerd en ervaren heb, maakten het zeker de moeite waard! Ik ben echt dankbaar voor alle fantastische mensen die ik ontmoet heb tijdens deze maanden! In januari reis ik terug zuidwaarts, vooral om het zuiden van Portugal te verkennen. Reizen heeft altijd twee kanten. Je leert nieuwe mensen kennen en ervaart een heleboel nieuwe dingen, maar je moet ook andere mensen en dingen achterlaten. Een welgemeende dank u aan iedereen voor deze maanden zo aangenaam te maken! Ik hoop jullie snel terug te zien! :)

It wasn't planned to come back to Belgium, I normally would 've stayed in Portugal until after winter, but all the things that I learned and experienced here surely made it worthwhile! I'm really grateful for all the wonderful people I met during these months! In Januari I travel south again, mainly to explore the south of Portugal. Traveling always has two sides. You get to know new people and experience a lot of new things, but you have to leave other people and stuff behind. A big thanks to everyone for making these months so enjoyable! I hope to see you again soon! :)

Muzikale vondsten van deze maand / Musical discoveries of this month:
Amon Tobin – Easy muffin (Het eerste nummer van de lichtshow choreographie / The first song of the light show choreography)
Ubiquitous Synergy Seeker – Turquoise III (Het tweede nummer van de choreographie / The second song of the choreography)

Up Voajoge: Oktober / October 2013




Hallo allemaal,

Deze nieuwsbrief start in Cabrum, waar de dronken chauffeur ons gelukkig heelhuids heeft kunnen afzetten. De hoogtepunten van deze nieuwsbrief zijn het verblijf in Cabrum, nog wat meer over Tribodar, de lange wandelingen die ik moest doen, mijn verjaardag en mijn beslissing om terug naar België te gaan. Geniet er van!

Hi all,

This newsletter starts in Cabrum, where the drunken driver luckily managed to drop us off in one piece. The highlights of this newsletter will be the stay at Cabrum, some more about Tribodar, the long walks I had to do, my birthday and my decision to go back to Belgium. Enjoy!

Reis / Travels

Dus, zoals al gezegd in de vorige nieuwsbrief, zijn we gelift van Tribodar naar Cabrum om daar dan te horen te krijgen dat er geen Rainbow Gathering ging zijn. We besloten dan maar om daar te blijven voor een tijdje om ze voort te helpen. Na daar een paar weken te zijn, besloot ik om terug te liften naar Tribodar om daar nog enige tijd te blijven. Tegen het einde van de maand had ik de kans om terug naar België te gaan per auto mee met Mi., dus dat is ook wat ik gedaan heb. Juist voor Mi. vertrok vanuit Tribodar ben ik terug naar Cabrum gelift om alle mensen daar vaarwel te zeggen. Daarna ben ik naar Salamanca in Spanje gelift (of op zijn minst geprobeerd. Is niet echt gegaan zoals het moest) waar Mi. en ik elkaar zouden ontmoeten en zouden couchsurfen (wat ook niet echt gegaan is zoals het moest). Na een lange autorit van een paar dagen kwamen we eindelijk aan in België.

So, as stated in the previous newsletter, we hitch-hiked from Tribodar to Cabrum only to hear that there wasn’t going to be a Rainbow Gathering. We decided to stay there for a while to help them out. After being there for a couple of weeks I decided to hitch-hike back to Tribodar and stay there for some more time. By the end of the month I had the opportunity to go back to Belgium by car with Mi., so that’s what I did. Right before Mi. left Tribodar I hitch-hiked back to Cabrum to say goodbye to all the people there. After that I hitch-hiked to Salamanca in Spain (or at least I tried. Didn’t really work out the way I wanted to.) where Mi. and I would meet each other and couchsurf (which didn’t really work out the way it was supposed to go either). After a long car ride for a couple of days we finally arrived in Belgium.

Motivaties / Motivations

Mijn motivaties zijn min of meer hetzelfde gebleven in vergelijking met mijn vorige nieuwsbrief. Ik ben nog altijd aan het zoeken naar een locatie om een klein eco-huisje te bouwen. Tribodar zijnde een potentiële locatie, maar Cabrum zeker ook.

My motivations stayed pretty much the same compared to the previous newsletter. I’m still looking for a location to build a little eco-house. Tribodar being a potential location, but Cabrum certainly too.

Apart daarvan, is wat ervaring krijgen in de de eco-bouw ook een goede motivatie. Ik heb wat ervaring in zowel Tribodar als Cabrum opgedaan. In Cabrum heb ik vooral ervaring opgedaan in het maken van rocket stoves, het maken van een compost toilet en het ontschorsen van bomen om er palen van te maken.

Apart from that, getting some experience in eco-construction is another good motivation. I got some experience in Tribodar as well as in Cabrum. In Cabrum I mainly got experience in making rocket stoves, making a compost toilet and taking the bark off trees to turn them into poles.



Het ervaren van het klimaat in Portugal werd belangrijker voor me, want het begon redelijk koud te worden tegen het einde van de maand. Ik wil mijn huis op een locatie waar het redelijk warm is heel het jaar door, buiten misschien in het midden van de winter. Om eerlijk te zijn, ik had niet verwacht dat het weer zo koud ging zijn in het noorden en centrum van Portugal. Het voelde bijna aan als Belgisch weer, wat één van de redenen is waarom ik niet wil bouwen in België in de eerste plaats. Het zuiden van Portugal gaan bekijken wordt zeker meer en meer een prioriteit.

Experiencing the climate in Portugal became more important to me, because it started to get pretty cold by the end of the month. I want my house to be on a location where it’s pretty warm all year round, except for maybe in the middle of winter. I didn’t expect the weather to become that cold in north and central Portugal, to be honest. It almost felt like Belgian weather which is one of the reasons why I’m not building anything in Belgium in the first place. Checking out the south of Portugal is certainly becoming more and more a priority.     

Deze maand ervaren! / Experienced this month!

Nadat de dronken kerel ons had afgezet in Cabrum en er geen Rainbow Gathering bleek door te gaan, besloten we om er een tijdje te blijven. De mensen in Cabrum waren zich aan het voorbereiden op de winter en konden alle hulp gebruiken die ze konden krijgen. De tuin klaar maken voor de winter, het dak herstellen, hout halen in het bos, het compost toilet afmaken, grachtjes graven, etc. Al deze taken moesten gedaan worden op zeer korte tijd want het werd kouder met de dag.

After the drunken guy dropped us off at Cabrum and there wasn’t going to be a Rainbow Gathering we decided to stay there for a while. The people at Cabrum were preparing for winter and needed all the help they could get. Preparing the garden for winter, fixing the roof, getting wood in the forest, finishing the compost toilet, digging trenches, etc. All these tasks had to be done in a very short amount of time because it was getting colder by the day.

Wat meer over Cabrum: Cabrum is een oud, klein dorpje ongeveer 25 kilometer van de stad Viseu. Het ligt in het midden van een mooi bos in een vallei. Het is redelijk moeilijk om er te geraken zonder auto, maar niet onmogelijk zoals ik zelf aan den lijve heb mogen ervaren. Cabrum was een tijd verlaten en werd hierdoor één van de zovele spookdorpjes waar je meer en meer over begint te horen dezer dagen. De mensen die er nu wonen zijn ecologisch bewuste mensen die aan het zoeken waren naar wat grond om hun project te starten. Ze besloten de vorige bewoners van het dorp te contacteren om te zien of ze iets konden overeenkomen zodat ze het project konden starten in de vallei. Dat is ze gelukt. Ze hebben toelating gekregen om sommige van de huizen te renoveren in Cabrum en er zelfs nieuwe te bouwen. Het is geen groot dorp, maar zeker meer dan genoeg voor de min of meer 10 mensen die er nu wonen. De mensen die er nu wonen zijn Portugees, Engels en Duits. Onder de bezoekende vrijwilligers waren er mensen van Ierland, Israel, Duitsland, Oostenrijk en zelfs België. De vallei zelf staat vol met fruit zoals druiven, vijgen en frambozen. Er zijn ook wat dieren op het land, zoals paarden, kippen en honden. Soms komen er mensen door het dorp omdat één van de pelgrimroutes naar Santiago de Compostela er recht doorheen gaat!

A bit more about Cabrum: Cabrum is an old, tiny village about 25 kilometres from the city Viseu. It’s in the middle of a beautiful forest in a valley. It’s pretty difficult to get there without a car but not impossible as I’ve experienced first hand later on. Cabrum was abandoned for a while, being one of the many ghost towns that you here more and more about these days. The people that live there now are ecological minded people who were searching for some land to start their project. They decided to contact the old inhabitants of the village to see if they could arrange something so they could start the project in the valley. They succeeded. They are allowed to renovate some of the houses in Cabrum and even build new ones. It isn’t a big village, but certainly more than enough for the 10 or so people living there now. The people living there are Portugese, English and German. Among the volunteering visitors there where people from Ireland, Israel, Germany, Austria and even Belgium. The valley itself is filled with fruit, like grapes, figs and raspberries. There are also some animals on the plot, like horses, chickens and dogs. Sometimes people passed through the village because one of the pilgrim ways to Santiago de Compostela goes straight through it!

Ik en de andere mensen van Tribodar verbleven in het gemeenschapshuis. Eerst hadden de meesten van ons hun tent opgezet, maar van zodra het begon te regenen was het niet meer mogelijk om in de tenten te blijven. Het was VEEL regen, dus we moesten onze tenten verlaten en naar het gemeenschapshuis gaan. We verbleven daar de rest van verblijf want de tenten waren niet veilig meer met al dat water dat van de berg naar beneden kwam.  

Me and other people from Tribodar stayed in the community guest house. First most of us had put up their tents, but as soon as the rain started it wasn’t possible to stay in the tents anymore. It was A LOT of rain, so we had to leave our tents and go to the community guest house. We stayed there for the rest of our stay, because the tents weren’t that safe to stay in with all that water coming down the mountain.

De dagelijkse structuur in Cabrum was heel verschillend in vergelijking met Tribodar. Er was niet echt een schema zoals in Tribodar. Mensen hadden de keuze om min of meer hun dag in te plannen naargelang ze zelf wilden, hoewel er ook zekere verwachtingen waren om de gemeenschap te helpen met de dagdagelijkse taken en projecten waarmee ze bezig waren. De dingen waar ik aan gewerkt heb die ik me nog het best herinner waren de rocket stoves die ik heb gemaakt en het ontschorsen van de bomen.  

The daily structure in Cabrum was very different compared to Tribodar. There wasn’t really a schedule as in Tribodar. People were allowed to more or less plan their day according to how they wanted, although there was a certain expectation to help the community with the daily tasks and projects they where working on. The things that I worked on that were most memorable to me were the rocket stoves I made and taking the bark off trees.

  

Niet alleen de dagelijkse structuur was anders, maar ook de sfeer in de gemeenschap. Dit was vooral door alle kinderen die er waren. In Tribodar was er alleen Ma., het zoontje van Mi. en Mo.. In Cabrum was er een moment waarop we met meer dan 10 kinderen waren. Maakt een enorm verschil, dat kan ik je wel zeggen. :)

Not only the daily structure was different but also the vibe in the community. This was mainly because of all the children there. In Tribodar there was only Ma., the son of Mi. and Mo.. In Cabrum there was a certain period where we were with more then 10 children! Makes a huge difference, I can tell you that. :)

Het weer begon ook te veranderen naar het einde van de maand toe. Vaarwel zonnige dagen, hallo regen en kou! Dit is waar ik alweer ervaarde hoe belangrijk een dagelijkse dosis zonneschijn voor me is. Wanneer ik dat niet heb verlaagt mijn werktempo enorm. Ik neig veel langer binnen te zitten en dicht bij de stoof. Daarom moet ik naar het zuiden!

The weather also started to change towards the end of the month. Goodbye sunny days, hello rain and cold! This is where I again experienced how important it is for me to have my daily sunshine. When I don’t have that my working pace drops enormously. I tend to stay a lot longer inside and I stay close to the stove. That’s why I need to go to the south!

Na een tijd in Cabrum te zijn, besloot ik terug naar Tribodar te liften. Het liften ging heel vlot tot de laatste 25 kilometer, die ik moest stappen. Het was een zeer zware wandeling met mijn rugzak en tent bij me. De heuvels maakten het er niet makkelijker op, net zoals de zon die onderging en de weg in duisternis hulde… Het was wel heel inspirerend. Ik heb nog steeds levendige beelden in mijn hoofd van die lange wandeling.  

After being in Cabrum for a while I decided to hitch-hike back to Tribodar. The hitch-hiking went pretty easy until the last 25 kilometres which I had to walk. It was a really heavy walk, having my backpack and tent with me. The hills didn’t make it easier, just like the sun setting and covering the road in darkness...It was quite inspiring though. I still have vivid images of that long walk.

“[16de oktober] Het liften ging redelijk vlot. Ik ben al in Portalegre, ongeveer 25 km van Nisa. Eens zien of ik een rit kan vinden van hier uit. … Nog altijd geen geluk. Beter blijven voort stappen, de zon gaat snel onder gaan. Ik wil door dat spookstadje een beetje verder zijn vooraleer het echt donker wordt. … De nacht is gevallen en ik ben aan het wandelen aan de kant van wat lijkt een eindeloze weg. Een stap naar rechts ligt een stijle helling eindigend in duisternis. Ik kan alleen de toppen van de dennen zien daar beneden. Soms rijdt er eens een auto voorbij. Ik steek mijn duim niet meer omhoog. Ik wil dit te voet doen. Ik kan dit. Ik heb dit nogal gedaan. … Ik ben voorbij een soort van industiële zone aan het stappen. Helemaal verlaten. Wat is dat geluid? Oh, wat schapen een beetje verder. … Dat paard deed me echt schrikken wanneer ik er voorbij wandelde. Het deed niks. Ik zag gewoon zijn schaduw en besefte plotseling dat ik er voorbij aan ‘t wandelen was terwijl het mij aan het bekijken was. Ik schrik makkelijker tijdens het wandelen wanneer het nacht is. Je verstand begint spelletjes met je te spelen. … God, mijn benen beginnen echt pijn te doen. Hoeveel verder is het nog? GPS zegt 6.4 km. Bijna daar, maar toch nog een weg af te leggen. Ik moet nu om het half uur rusten door de pijn in mijn benen en schouders. … 3.1 km. Bijna! Beetje bij beetje kom ik dichterbij. Gelukkig heb ik mijn waterfles gevuld alvorens te vertrekken en heb ik meer dan genoeg voedsel. Blijven doorgaan. … De straatlichten van Nisa! Fantastisch om weer in een stad te zijn! I ga op die bank verderop zitten. Ik ben zo moe! Ga ik naar Tribodar gaan of blijf ik in de stad? Het is nog een paar kilometer naar Tribodar en ik weet niet of mijn benen het aankunnen. … Weer onderweg en die laatste kilometers aan het stappen. Ik weet dat ik dit kan. … Ja, ik zie licht komen van de healing area! Ik kom aan juist voor middernacht en er zijn nog wat mensen wakker! Ik moet nu echt slapen! Uitgeput!      


“[October 16th] The hitch-hiking went pretty smooth. I’m already in Portalegre, about 25 km from Nisa. Let’s see if I can catch a ride from here. … Still no luck. Better keep on walking, the sun will go down soon. I want to be through that little ghost town a bit further ahead before it really gets dark. … Night has fallen and I’m walking on the side of what seems a endless road. A step to my right lies a steep slope ending in darkness. I can only see the tops of the pines below there. A car passes by every once and a while. I don’t put up my thumb anymore. I want to finish this on foot. I know I can do this. I’ve done it before. … Walking past some sort of industrial area. All deserted. What was that sound? Oh, some sheep further ahead. … That horse really scared me when I passed it. It didn’t do anything. I just saw its shadow and suddenly realised I was walking past it while it was watching me. I get scared more easily when walking during the night. Your mind starts to play tricks on you. …God, my legs are really starting to hurt. How much further is it? GPS says 6.4 km. Almost there, but still some road to go. I have to rest every half an hour by now, because the soreness in my legs and shoulders. … 3.1 km. Almost! Bit by bit I’m getting closer. Luckily I filled my water bottle before leaving and have more than enough food. Keep on moving. … The street lights of Nisa! Great to be in a town again! I’m going to sit on that bench over there. I’m so tired! Am I going to Tribodar or will I stay in town? It’s still a couple of kilometres to Tribodar and I don’t know if my legs can handle it. … On the road again and walking those last kilometres. I know I can do this. … Yes, I see light coming from the healing area! I arrived just before midnight and there are still some people awake! I need to sleep right now! Exhausted!”    

Tribodar zag er heel verschillend uit toen ik er terug was! Het was helemaal groen in plaats van geel! De regen was ook door deze regio geweest. Er waren maar een paar vrijwilligers deze keer, dus het was veel rustiger vergeleken met toen ik het vorige maand verliet.

Tribodar looked very different when I got back! It was entirely green instead of yellow! The rain had also made its way through this region. There were only a couple of volunteers this time, so it was much more quiet compared to the when I left the place in the previous month.



En dan kwam 21 oktober: Mijn verjaardag! We deden niet echt iets speciaals. Ik maakte gewoon een playlist van mijn favoriete muziek voor die avond om naar te luisteren en op te dansen. Zalig! Hoeft niet meer dan dat te zijn! :)

And then came the 21st of october: My birthday! We didn’t do anything really special though. I just made a playlist of some of my favorite music for that evening to listen and dance to. Loved it! Doesn’t need to be anything more than that! :)

Gedachtes over terug naar België te gaan, begonnen op te komen tijdens die tijd in Tribodar. Hoe meer ik begon te denken over terug te gaan naar België, hoe meer ik de komende feestdagen wou spenderen met vrienden en familie. Het kwam op in één van de conversaties met Mi. en hij zei dat hij naar België ging met de auto tegen het einde van de maand. Perfect! Ik besloot dat ik met hem mee zou gaan.

Thoughts of going back to Belgium began to emerge during this time in Tribodar. The more I began to think about going about Belgium, the more I wanted to spend the coming holidays with my friends and family. It came up in one of my conversations with Mi. and he said he was going to go to Belgium by car by the end of the month. Perfect! I decided that I would go with him.

Ik had de mensen in Cabrum beloofd dat ik vaarwel zou zeggen wanneer ik terug naar België zou gaan, dus ik ben de 27ste terug gelift. Alweer waren de laatste 25 kilometers de uitdaging en moest ik deze afstand wandelen met een zware rugzak plus tent.

I did promise the people in Cabrum that I would say goodbye if I would go back to Belgium, so I hitch-hiked back the 27th. Again the last 25 kilometres proved to be a challenge and I had to walk all that distance with a heavy backpack plus tent.

“Haha, fantastisch, weeral afgezet ongeveer 25 kilometer van mijn bestemming… Ik zal maar weer beginnen stappen. Ik heb het al een keer tevoren gedaan, dus ik kan het weer. … Dju, de zon is aan het ondergaan en ik ben totaal niet dicht bij het bos van Cabrum. Dat gaat een extra uitdaging zijn wanneer ik daar aankom. … Pfew, mijn benen beginnen echt pijn te doen. Ik moet neerzitten. Ow, daar is een bushalte, laat ik daar naartoe gaan. Wacht, wat is dit? Een leren jas!? Eens zien of ze past...Ze past perfect! Het is echt koud aan het worden, dus een extra jas kan geen kwaad. Trouwens, ze staat me wel. :) Ok, terug opstaan en weer wandelen. … Waar ben ik? Mijn gsm is juist uitgevallen dus ik kan niet meer rekenen op mijn GPS. Het bos zou nu redelijk dicht moeten zijn. Zou ik hier blijven voor deze nacht of blijf ik verder gaan met mijn benen die nu constant pijn doen? … Wat is er achter deze hoek? Ow, een plakkaat en er staat ‘Cabrum’ op! Terug op de juiste weg en ik heb de ingang van het bos gevonden! :D Heel donker zonder de maan. Achja, bijna daar. Laat ik voortgaan. … Ik had niet verwacht dat het nog zo ver weg was. Ben ik nog altijd in de juiste richting aan het wandelen? Elke stap doet pijn… Daar is een andere plakkaat. Ik kan het niet lezen. Het is te donker. Ik moet mijn zaklamp uit mijn rugzak halen. Er staat ‘Cabrum’! Ja, ik herken deze plaats! Ik ken nu de rest van de weg! … Ik ga van het laatste bergpad. Mijn voeten, mijn benen, mijn rug, mijn schouders. Ze zijn allemaal aan het schreeuwen naar welverdiende rust, maar ik moet voort gaan. Als ik nu stop, weet ik dat ik niet meer ga kunnen opstaan. Ik zie de straatlichten van Cabrum. … Het is na middernacht wanneer ik het dorp binnen ga. Iedereen is al gaan slapen. Ik zal recht naar het gemeenschapshuis gaan en hoop dat er nog wat plaats is waar ik kan slapen...”   

“Haha, great, again they dropped me off about 25 kilometres from my destination… I guess I’ll start walking again. I did it once before so I can do it again. … Damn it, the sun is setting and I’m still nowhere near the forest of Cabrum. that’s going to be an extra challenge when arriving there. … Pfew, my legs are really starting to hurt. I have to sit down. Ow, there’s a bus stop, let’s go over there. Wait, what’s this? A leather jacket!? Let’s see if it fits...Fits like a glove! It is getting really cold, so having an extra jacket wouldn’t hurt. Besides that it suits me. :) Ok, back on your feet and start walking again. … Where am I? My phone just went dead so I can’t count on my GPS anymore. The forest should be pretty close by now. Should I call it a night and stay here or go further with my legs constantly hurting? … What’s around this corner? Ow, a sign and it says ‘Cabrum’! Back on track and found the entrance of the forest! :D Really dark without the moon though. O well, almost there. Lets continue. … Didn’t expect it to be still this far away. Am I still walking in the right direction? Every step hurts… There’s another sign over there. I can’t read it. It’s too dark. Have to get my flashlight out of my backpack. It says ‘Cabrum’! Yes, I recognise this place! I know the rest of the way now! … Going down the last mountain path. My feet, my legs, my back, my shoulders. They’re screaming for a well deserved rest but I have to keep going. If I stop now I know that I won’t get up again. I see the street lights of Cabrum. … Entering the village after midnight. Everyone’s asleep. I’ll go straight to the guest house and hope that there’s still some place left for me to sleep...”



Ik heb vaarwel gezegd tegen de mensen van Cabrum en de 29ste heb ik geprobeerd van te liften van Viseu naar Salamanca in Spanje. Totaal niet gelukt. Ik ben maar tot Guarda geraakt en daar heb ik de nachttrein moeten pakken om tot in Salamanca te geraken. Ik kwam in Salamance aan rond 5 uur in de ochtend. Ik besloot om niet te gaan naar mijn couchsurf host op dat uur, omdat ik ze zou wakker maken, en ben in het station gebleven om wat tijd te spenderen met een Iers meisje dat ik daar had leren kennen. Na een paar uur ging ik naar mijn host om er wat tijd te spenderen met haar. We hebben maar een paar uur met elkaar kunnen spenderen vooraleer ik terug moest vertrekken om Mi. tegemoet te komen die al wat verder was gereden naar de volgende stad. Na enige tijd en wat miscommunicaties hadden we elkaar dan toch eindelijk gevonden. Ik was echt blij dat ik dat kleine, witte autoutje zag, want ik had niet veel geslapen tijdens het reizen en had weer redelijk wat gestapt. Die nacht sliepen we in een hotel. Een deftig bed om in te slapen was exact het ding dat ik nodig had. We vertrokken vroeg in de ochtend zodat we op tijd aan de rand van Parijs zouden aankomen. Daar verbleven we bij wat vrienden van een vriendin van me. Heel vriendelijk koppel die muzikanten bleken te zijn en de man bleek zelfs de burgemeester van de stad te zijn! De dag er op, wat de 1ste november was, vertrokken we weer vroeg zodat we in België zouden zijn tegen de avond. Meer over mijn verblijf in België in de volgende nieuwsbrief. ;)   

I did say goodbye to the people from Cabrum and the 29th I tried to hitch-hike to Salamanca in Spain from Viseu. Didn’t succeed at all. I only got to Guarda and had to take the night train to get to Salamanca. I arrived in Salamanca around 5 o’clock in the morning. I decided to not go to my couchsurf host, because I would wake her up, and stayed in the station to spend some time talking to an Irish girl that I met there. After a couple of hours I went to my host to spend some time with her. We only met for a couple of hours before I had to leave to catch up with Mi. who had already driven to a town a bit further ahead. After some time and miscommunications we finally managed to find each other. I was really happy to see that little, white car because I didn’t have much sleep during these travels and had walked quite a bit. That night we slept in a hotel. A decent bed to sleep on was exactly the thing I needed. In the morning we left early so we would arrive at the border of Paris in time. There we stayed with some friends of a friend of mine. Lovely couple who turned out to be musicians and one of them was even the mayor of the town! Next day, which was the 1st of november, we left early again so we would be in Belgium by the evening. More on my stay in Belgium in the next newsletter. ;)

Nagedachtes / Afterthoughts

Het verblijf in Tribodar en Cabrum had zeker mijn ogen geopend over zekere aspecten over het leven in gemeenschappen als deze. Hoewel allebei heel verschillend, apprecieerde ik beiden en zou graag een soort van mix van de twee willen zien en ervaren. Ik zou wel verder zuidwaarts gaan. Tegen het einde van de maand deed het koude weer me echt weer naar de zon verlangen. Dat is zeker iets dat ik in mijn achterhoofd ga houden wanneer ik terug naar het zuiden ga na mijn verblijf in België  

The stay in Tribodar and Cabrum had certainly opened my eyes on certain aspects of living in communities like this. Although both very different I appreciated both and would love to see and live in some kind of mixture of the two. It would be further down south though. By the end of the month the cold weather really made me long for the sun again. That’s certainly something I’m keeping in the back of my mind when I head back to the south after my stay in Belgium.

Muzikale vondsten van deze maand / Musical discoveries of this month:

Ik kende Ewan Dobson al, maar was aangenaan verrast dit weer te horen in Cabrum. Het is een kerel die gitaar speelt op heel hoog niveau.
I knew Ewan Dobson already, but was pleasantly surprised to hear this in Cabrum again. It’s a guy playing guitar at a very high level

Van één van de nieuwste albums van Infected mushroom, een psytrance artiest. Dit nummer heeft wel zware dubstep invloeden.
From one of the newest albums of Infected mushroom, a psytrance artist. This track is heavily dubstep influenced though

Alle foto’s van deze maand / All pictures of this month: link

Up Voajoge: September 2013


Hallo allemaal!

Bij deze dus de nieuwsbrief van september! Ik heb een hoop in te halen wanneer het aankomt op het neerschrijven van mijn ervaringen van de laatste paar maanden. :) Voor september vermoed ik dat de nieuwsbrief wel iets korter zal zijn, hoewel, we zien wel hoe dat uitdraait op het einde. De reden daarvoor zou zijn omdat ik een tijd ziek ben geweest begin september, dus veel kon ik niet doen in die periode buiten rusten en naar het toilet rennen...Ach ja, wie weet, misschien vind ik wel genoeg om over te praten. Geniet er van! ;)

Hi all!

Here’s the newsletter for September! I have a lot of catching up to do when it comes to writing down my experiences from the last couple of months. :) For September I guess the newsletter will be a shorter one, although we’ll see how it turns out at the end. The main reason would be because I was sick at the beginning of September for a while, so I couldn’t do a lot in that period except for resting and running to the toilet...Well, who knows, maybe I’ll find enough to talk about. Enjoy! ;)

Reis / Travels

In september heb ik niet veel gereisd en daar was ik blij om. Reizen wanneer je ziek bent is niet leuk en ik had in de maand ervoren veel gereisd, dus het was fijn om op één plaats te blijven voor een tijdje. Het enige reizen dat ik deed, was op het einde van september, wanneer we (een aantal mensen van Tribodar en ikzelf) besloten om naar een Rainbow Gathering te gaan meer in het noorden van Portugal.

In September I didn’t do much traveling and I was quite happy about that. Traveling while being sick isn’t fun and I had traveled a lot in the month before, so it was nice to be in one place for a while. The only traveling I did, was at the end of September, when we (some people of Tribodar and I) decided to go to a Rainbow Gathering more in the north of Portugal.

Motivaties / Motivations

Zoals ik al zei in de vorige nieuwsbrieven, mijn voornaamste reden om te reizen is het vinden van een locatie om een huis te bouwen. Tribodar, zijnde een potentiële locatie in mijn achterhoofd, was een belangrijke eindbestemming. Mijn tijd daar gaf me ook de kans om van het gemeenschapsleven in een eco-dorp te proeven.

Like I said in the previous newsletters, my main reason for traveling is to find a location to build a house. Tribodar, being a potential location in the back of my mind, made it an important destination. My time there also gave me the chance to have a taste of the community life in an eco-village.

Apart daarvan wist ik dat er ook een workshop eco-constructie ging doorgaan op het Tribojam festival. Ik heb hieraan deelgenomen en we hebben ons toen vooral gericht op het maken van een groendak voor een leuk eco-huisje. Na het festival bleven we werken aan dat huis, maar dan werkten we meer aan de vloer en muren. Exact wat ik wou leren!

Apart from that I knew that there was going to be a workshop on eco-construction on the Tribojam festival. I participated and we mainly focused on making a green roof for a nice, little eco-house. After the festival we continued to work on that house, but we then focused more on the floor and the walls. Exactly what I wanted to learn!

Ik heb ook de kans gehad om het klimaat meer gewoon te geraken in centraal Portugal. Het is meer extreem dan het Belgische weer moet ik zeggen. Heel warm in de dag en koud in de nacht. De omgeving was vooral opgemaakt uit tinten geel, zijnde alle planten die al een lange tijd geen water hadden gezien en de droge grond. Een hele droge omgeving in die tijd van het jaar blijkbaar.

Also, I got the chance to get more accustomed to the climate in central Portugal. It’s more extreme than the Belgium weather I must say. Really hot in the day and cold in the night. The surroundings were mainly made up of shades of yellow, being all the plants that hadn’t seen any water for a long time and the dry ground. Very dry environment in that time of the year apparently.

Deze maand ervaren! / Experienced this month!

Ziek zijn! Joy… Na Tribojam, het festival op Tribodar, werden er veel mensen ziek. Één van de verklaringen was dat er sommige mensen van een ander festival die al ziek waren naar Tribojam zijn gekomen en het dus hebben doorgegeven aan anderen. Maar wie weet...Veel mensen, dicht op elkaar, de brandende hitte, veel eten (wat ook vliegen betekent) en weinig compost toiletten is een redelijk goede manier om een ziekte te starten en te verspreiden. Dus ja, na Tribojam ben ik ook ziek geworden. Niet echt veel daarover te vertellen, buiten dan dat ik eens goed heb kunnen kijken naar de binnenkant van een composttoilet.

Being sick! Joy... After Tribojam, the festival at Tribodar, a lot of people got sick. One of the explanations was that some people from another festival who were already sick came to Tribojam and thus gave the disease to others. Then again, who knows... a lot of people, close to each other, in the blistering heat, with a lot of food (meaning also flies) and few compost toilets is a pretty good way for a disease to start and spread. So yeah, after Tribojam I got sick as well. Not much to tell about that, except that I could take a good look at the inside of a compost toilet.



Wat meer over Tribodar zelf: Het bevindt zich een paar kilometer van Nisa, een klein, gezellig stadje, maar toch groot genoeg om 2 supermarkten te hebben. Ik zou zeggen dat het een half uurtje wandelen is tot daar, wat doenbaar is als het niet te warm is in de zon. Er zijn 4 mensen die permanent wonen op Tribodar momenteel: Mi. en Mo. met hun zoontje Ma. en G.. Je zou verwachten dat het daar een stille plaats is omdat er maar 4 mensen wonen, maar niks is minder waar. Het zit er vol met leven door alle reizigers die er verblijven om een tijd te vrijwilligen. Na het festival waren we met meer dan 20 man, zelfs tegen de 30 aan, denk ik. Er zijn ook een paar dieren: 3 ezels, veel katten en een hond (hoewel de hond, Taki, komt en gaat wanneer hij wilt).  


A bit more about Tribodar itself: It’s located a couple of kilometres from Nisa, a small, cosy city, but big enough to have 2 supermarkets. I would say it’s a half an hour walk to town, which is doable if it isn’t too warm in the sun. There are four people living permanently at Tribodar at the moment: Mi. and Mo. with their son Ma. and G.. You would expect it would be a quiet place because only 4 people live there, but it certainly wasn’t. It was vibrant with life because of all the travellers that stay there for a while to volunteer. After the festival we were with more than 20 people, even close to 30 I think. There are also a couple of animals: 3 donkeys, a lot of cats and a dog (although the dog, Taki, comes and goes whenever he wants).   



Ongeveer een week na het Tribojam festival begon in Tribodar alles terug zijn gewone gang te gaan en gingen de mensen die niet ziek waren terug werken zoals voordien. Hier is hoe een gewone dag voor mij aanvoelde:  

About a week after the Tribojam festival, Tribodar started to get into its regular pace again along with the people who weren't sick and started to work like before. Here’s how a regular day felt for me:

“‘Is dat de ochtendbel? Yup, dat is ze...Hoe laat is het? Oh man, het is nog niet eens acht uur! Ik moet hier echt gewoon aan geraken...Ok, tijd voor ontbijt en een ochtendcirkel!’ Er staat havermoutpap, muesli en fruit op de tafel. Het ochtendteam zorgde er voor dat er genoeg was voor iedereen. Na wat gegeten te hebben ging de bel weer. ‘Ochtendcirkel! Dus, wat gaan we vandaag doen?’ Aan het huisje werken, wordt in het dagelijks schema gezet, zoals gewoonlijk, zodat het klaar is tegen dat het winter wordt en kouder wordt. ‘Wie gaat er naar de markt vandaag?’ Ik vrijwillig. ‘We hebben ook wat mensen nodig die eten maken voor in de namiddag en avond.’ Sommige mensen steken hun hand op. ‘Wie wil er werken in de tuin?’ Meer handen gaan omhoog. Nadat we door het schema zijn gegaan en meeste mensen weten wat ze moeten doen is het tijd om te werken.     

“‘Is that the morning bell? Yeah, it is...How late is it? Oh man, it’s not even eight o’clock! I’ll have to get used to this...Okay,  time for breakfast and a morning circle!’ Porridge, muesli and fruit is being presented on the table. The morning crew made sure there was enough for everyone. After having some breakfast the bell rings again. ‘Morning circle! So what are we going to do today?’ Working on the house is included in the daily schedule as usual, so it is finished by the time that it’s getting winter and getting colder. ‘Who’s going to the market today?’ I volunteer. ‘We also need some people who make food for the afternoon and evening.’ Some people raise their hands. ‘Who wants to work in the garden?’ Some more hands rise. After going through the schedule most people know what they have to do and it’s time to work.

De eerste prioriteit is het huisje en er zijn altijd mensen aan aan het werken. Ik heb ook beslist om daar vandaag aan te werken. We moeten de kiezels scheiden van de leem, zodat we de leem kunnen gebruiken om cob te maken. De cob zou dan gebruikt worden in de cordwood-muur (cordwood is een techniek waarbij je blokken hout op elkaar stapelt terwijl die bij elkaar gehouden worden door een substantie zoals cob). Niet het meest aangename werk moet ik zeggen, zeker niet in de volle zon, maar het is een essentieel onderdeel van goede cob maken. Trouwens, dit is ook de voornaamste reden waarom we zo vroeg opstaan. Het is om het meeste werk gedaan te hebben vooraleer de temperaturen tot het maximum rijzen, wat het ronduit onmogelijk maakt om in te werken. Na een paar uur werk nemen we een kleine pauze. Voor mij is het dan tijd om naar de markt te gaan met andere vrijwilligers. Dit betekent eigenlijk naar het lokale marktje gaan en een oud koppel helpen hun standje op te ruimen in ruil voor wat groenten en fruit. Nadat we dat gedaan hebben, gaan we naar de supermarkt dichtbij om wat boodschappen te doen. Dan gaan we terug naar huis. Het eten is klaar wanneer we terug zijn. Het is altijd heerlijk en vegetarisch! Na een paar uur vrijaf werken we nog wat meer en dan is het gedaan voor vandaag.   

The main priority is the little house and there are always people working on this. I decided to also work on this for today. We have to divide the gravel from the loam, so we could use the loam to make cob. The cob would then be used in the cordwood wall (cordwood is a technique where you stack logs of wood on top of each other while they’re being held together by a substance like cob). Not the most pleasant job I must say, especially not in the full heat of the sun, but it’s a vital part of making good cob. By the way, this is also the main raison why we wake up so early in the morning. It’s to get most of the work done before the temperatures rise to the maximum, which makes it pretty much impossible to work in. After a couple hours of work we take a small break. For me it’s time to go to the market with some other volunteers. This basically means going to the local market to help an old couple clean up there stand in return for some vegetables and fruit. After doing that we go to the supermarket nearby to buy some groceries. Then we return home. Food’s ready when we get back. It’s always really delicious and vegetarian! After a couple hours of leisure time we work some more and then it’s done for today.



In mijn vrije tijd ben ik meestal aan het bij lezen over dingen op het internet. Dat is iets dat ik echt miste tijdens het reizen. Ik hou er echt van om altijd over nieuwe dingen te lezen en te leren, maar dat is moeilijk om te doen wanneer je altijd onderweg bent. Apart daarvan is er altijd de mogelijkheid om muziek te maken. Er zijn veel instrumenten beschikbaar, zoals drums, didjeridoo’s, fluiten, gitaren, etc. En natuurlijk de vele mensen die er zijn, zijn geweldig om conversaties mee te houden, zeker wanneer het over ecologische dingen gaat.

In my free time I mainly read up on stuff on the internet. It’s something that I really missed while traveling. I really love to always read and learn about new things, but it’s difficult to do when you’re always on the move. Apart from that there’s always an opportunity to make music. There are a lot of instruments available, like drums, didgeridoos, flutes, guitars, etc. And of course the many interesting people around are great to have conversations with, especially about ecological stuff.

Na het avondeten zitten we samen in wat we de ‘healing area’ en praten we over vanalles en nog wat. Geleidelijk aan gaan mensen slapen en al snel besluiten we om de avond af te sluiten. We moeten morgen terug vroeg op, dus best niet te lang opblijven.”

After dinner we sit together in what is called ‘the healing area’ and talk about all sorts of things. Gradually people start to go to sleep and soon we all call it a night. We have to get up early again tomorrow so best not to stay up for too long.”              

Dit was het ritme van de dag voor het grootste deel van de week, buiten dan vrijdag, zaterdag en zondag. Vrijdag was onze vrije dag waarbij we totaal vrij waren om te doen wat we wouden. Zaterdag was ‘healing’ dag, zijnde een dag waarop we iets deden als yoga, meditatie, muziek maken of iets anders dat helend werkt voor lichaam en geest. Het is ook op zaterdag dat we altijd een workshop hadden over ‘cooperatieve communicatie’. Zondag was workshop-dag waarbij we ons verdiepten in een specifieke ecologische techniek waar we dan een paar uur aan werkten, zoals bijvoorbeeld het maken van een groendak.

This was the rhythm of the day for most of the week, except for friday, saturday and sunday. Friday was our free day on which we were totally free to do what we want. Saturday was healing day, being a day on which we did something like yoga, meditation, making music or anything else that is healing for the mind and body. It’s also on saturday that we always had a ‘cooperative communication’ workshop. Sunday was workshop day where we were emerged into a specific ecological technique on which we worked for a couple of hours, for example the green roofing.

Ik ben nog altijd wat dingen aan het weglaten, dus als je echt geïnteresseerd bent in de weekplanning van Tribodar, wat ondertussen toch weer wat veranderd is, ga naar hun website.

I’m still leaving some stuff out, so if you’re really interested in the schedule of Tribodar, which actually changed quite a bit by now, go to their website.

Op een dag gebeurde er toch iets onverwachts. In de ochtend vonden we het paard van de buurman op onze grond. Eerst was het rustig, maar al gauw begon het als een gek rond te rennen. Mi. probeerde het terug te brengen, maar toen gebeurde het. Het paard stampte hem heel hard op zijn been. Uiteindelijk hebben we het paard weg gekregen, maar Mi. was geïmmobiliseerd en had veel pijn door die stamp. Hij kon niet werken voor een paar weken. Omdat Mo. ook niet aanwezig was op Tribodar rond die tijd moest iemand de coördinatie op zich nemen. Ik bood me aan om ‘general coordinator’ te zijn en heb dat gedaan voor een paar weken tot Mi. genoeg gerecupereerd was en Mo. terug was om geleidelijk aan de coordinatie terug op hen te nemen. Heel leuke ervaring moet ik zeggen. Het is iets geweest dat ik echt heel graag gedaan heb en waar ik het één en ander van heb opgestoken.       

One day something unexpected happened, though. In the morning we found the horse of the neighbour on our plot. At first it was calm but soon it started to run around like crazy. Mi. tried to get it back but then disaster struck. The horse kicked him really hard in the leg. Eventually we got the horse out, but Mi. was immobilized and in quite some pain because of that kick. He was out for a couple of weeks. Because Mo. also wasn’t present at Tribodar at that time someone had to do the coordination. I volunteered for being the ‘general coordinator’ and did it for a couple of weeks before Mi. recovered enough and Mo. came back to gradually take the coordination unto themselves again. Really nice experience I must say. It’s a task that I really loved to do and learned a lot from.   

Van al die dingen hield ik nog het meeste van het gemeenschapsleven. Samen leven, dag in, dag uit, samen zijn met al deze fantastische mensen is werkelijk iets wonderbaarlijks. Modder over gans je gezicht krijgen wanneer je cob aan het maken bent voor het huis, groenten en fruit snijden voor meer dan 25 mensen, op de grond zitten in de healing area met een bord eten op je schoot, buiten aan de keuken zitten al genietend van de sterrenhemel en de muziek, op de drums spelen terwijl andere mensen dansen, diepe, betekenisvolle conversaties hebben, elkaar nieuwe dingen aanleren via workshops,... Al dit wordt zoveel rijker wanneer je het kan delen met anderen die je dagdagelijks ziet. Elk individu brengt zijn of haar uniekheid naar deze plaats, waardoor het nog mooier wordt dan het al is. Je leert mensen echt goed kennen wanneer je op deze manier leeft. Het is iets dat ik eigenlijk niet echt kan beschrijven omdat je het moet ervaren om het te begrijpen. Het is iets dat ik echt mis wanneer ik terug ben in de zogenoemde ‘normale’ fossiele brandstof gedreven maatschappij. Een dikke knuffel aan alle Tribodar mensen! Dank jullie voor een geweldige tijd! :)   

From all those things I loved the community life the most. Living together, day in, day out, being together with all these lovely people is something that is truly wonderful. Getting mud all over your face while making cob for the house, cutting the vegetables and fruit for more than 25 people, Sitting on the ground in the healing area with a plate of food on your lap, sitting outside of the kitchen enjoying the stars and the music, playing the drums while other people dance, having deep, meaningful conversations, teach each other new things through workshops,... All of this becomes so much richer when shared with others whom you see on a daily basis. Each individual bringing his or her own uniqueness to this place, making it even more wonderful than it is already. You really get to know people well when you live this way. It’s something I can’t really describe actually, because you have to experience it to understand it completely. It’s something that I really miss when I’m back in the so called ‘normal’ fossil fueled society. A big hug to all the Tribodar people! Thank you for a wonderful time! :)



Na een tijd in Tribodar te zijn, kwam de Rainbow Gathering in Cabrum soms naar boven in sommige conversaties. Tegen het einde van de maand zouden de meeste mensen van Tribodar naar Cabrum gaan om de Rainbow Gathering mee te pikken. Ik besloot om met hen mee te gaan. De 24ste zijn we (H., F. en ik) naar Cabrum gelift. We zijn er geraakt in één dag wat een mooie verwezenlijking was omdat we helemaal naar Viseu moesten! Het laatste deeltje dat we al liftend deden was geschift. Het was nacht, we moesten door een bos op steile paadjes en de kerel die aan het rijden was, was zo zat als een kanon. Ik denk dat we redelijk veel geluk hebben gehad dat hij ons niet van een pad heeft gereden. Het was heel eng, maar gelukkig was het donker, dus we konden de afgronden naast ons niet zien terwijl we aan het rijden waren, wat waarschijnlijk nog veel enger was geweest. Na onze nachtelijke aankomst kregen we te horen dat er een vergissing in het spel was. Er zou daar geen Rainbow Gathering doorgaan. We besloten dan maar om in Cabrum te blijven en de mensen daar te helpen, gezien ze zich aan het voorbereiden waren op de winter en ze alle hulp konden gebruiken die ze konden krijgen. Meer over Cabrum in de volgende nieuwsbrief. ;)

After being at Tribodar for a while the Rainbow Gathering at Cabrum started to pop up in conversations once in a while. By the end of the month most of the people would go from Tribodar to Cabrum to enjoy the Rainbow Gathering. I decided to go with them. The 24th we (H., F. and I) hitch-hiked to Cabrum. We managed to do it in one day, which was quite an accomplishment, because we had to go all the way to Viseu! The last bit we had to hitch-hike was crazy. It was night, we had to go through a forest on steep paths and the guy driving was drunk as a skunk. I think we were pretty lucky that he didn’t drive us off a path...It was really scary, but luckily it was dark, so we couldn’t see the ravines next to us while we were driving, which would’ve probably been even scarier. After our arrival that night we heard that there was a mistake in communication and that there wasn’t going to be a Rainbow Gathering. We decided to stay in Cabrum for a while and help those people, because they were preparing for winter and needed all the help they could get. More on Cabrum in the next newsletter. ;)

Nagedachtes / Afterthoughts

Dus, zou Tribodar een plaats zijn voor mij om een huis te bouwen? Ik ben er niet zeker van. Ik heb mijn twijfels vooral door het klimaat en de regio. Ik heb goede dingen gehoord over het zuiden van Portugal en het zou wel eens kunnen zijn waarnaar ik op zoek ben. Een niet al te extreem klimaat en niet te koud in de winter. Daarnaast is er ook geen waterbron dichtbij Tribodar, wat een belangrijke voorwaarde is. We moesten altijd grote vaten vullen bij een bron een paar kilometers verderop voor ons drinkwater. Maar goed, laten we Portugal eerst nog wat verder verkennen alvorens te beslissen over een locatie. :)  

So would Tribodar be a place for me to build a house? I’m not sure. I have my doubts because of the climate and the region. I’ve heard some good things of the south of Portugal and it might be what I’m looking for. A climate not too extreme and not too cold in winter. Apart from that there’s no water spring near Tribodar, which is an important condition. We always had to fill big barrels at a source a couple kilometres further for our drinking water. Well, let’s first explore Portugal some more before deciding on a location. :)

Muzikale vondsten van deze maand / Musical discoveries of this month:

Alle foto’s van deze maand / All pictures of this month: link
(Absurdly few pictures for this month… More to come in the next newsletter!)